Głównym celem opracowania jest przedstawienie zadań Wojska Polskiego, jego działań związanych z włączeniem Warmii i Mazur w struktury systemu obronnego państwa, jak i tworzeniem warunków do bezpiecznego zasiedlenia i zagospodarowania. Podjęta tematyka jest bardzo rozległa, dlatego autor w głównej mierze skupił się na zagadnieniach, które w tamtym czasie wydawały się najistotniejsze i do których należy zaliczyć m.in. tworzenie i organizację nowych jednostek wojskowych, demobilizację czy ochronę przejętej granicy państwowej ze Związkiem Radzieckim. Cezura czasowa zawarta w latach 1945-1955 stanowi pierwszy okres funkcjonowania Wojska Polskiego na Warmii i Mazurach. Otwiera go przybycie w maju 1945 r. pierwszej jednostki wojskowej, dyslokacja 15 Dywizji Piechoty (DP), następnie w ramach militaryzacji regionu utworzenie w 1951 r. związku operacyjnego, jakim był 8 Korpus Piechoty (KP), i 8 Dywizji Artylerii Przełamania (DAP), która była największym związkiem artyleryjskim w Wojsku Polskim. Data końcowa związana jest z zasadniczymi zmianami w sztuce wojennej i założeniach doktrynalnych, na które wpłynęły sytuacja polityczno-militarna w Europie, a także poglądy o nieuniknionym użyciu broni jądrowej. Wojnę zaczęto postrzegać jako starcie między powstałym wcześniej Paktem Północnoatlantyckim (1949 r.) i Układem Warszawskim (1955 r.), tym samym należało odejść od mało mobilnych i słabo wyposażonych dywizji piechoty na rzecz wojsk zmechanizowanych, a następnie rakietowych.

Fragment Wstępu

[Opis okładki: na szarym tle żołnierze 15 Brygady Artylerii składający przysięgę wojskową; w części głównej sztandar, na który reprezentacja żołnierzy ma skierowane prawe dłonie]